Sunday, August 6, 2017

1939, Λίγο πριν την Κατοχή...



Του χρόνου θα... γεννηθώ,
                     [και στη φωτογραφία που αναρτώ,

έμβρυο είμαι, μες την κοιλιά της μάνας μου,  
                                      [ούτε ακόμη καν μωρό.

Διακρίνονται ο γέρος μου κι ο αδελφός μου,
και πριν ακόμη 'ρθώ
                  [σε τούτη τη γωνιά του κόσμου,
ακούω φωνές γύρω να λεν 
                      ['κεί πάνω στο λόφο του Σκουζέ,
πως "αν νομίζουν πως θα μας φάνε
                             [οι Γοτθο-Βάνδαλοι για μεζέ,

κάνουνε λάθος και στρατός μας θα τους λιανίσει.

Ο πόλεμος είναι ήδη από καιρό εν εξελίξει,
και την Ευρώπη ολάκερη η Γερμανία,
                     [πάει με γινάτι να κατακτήσει,
εισβάλοντας πρώτα στην Πολωνία...
ενώ αμέσως μετά απ' αυτό,
                [της κηρύσσουν Γαλλία και Αγγλία

τον πόλεμο, διαθέτοντας...
                [άκουσον, άκουσον, 300 αεροπλάνα,
έναντι κάποιων χιλιάδων που διέθεταν οι Γερμανοί,
                                      [για της επίθεσης τα πλάνα.

Άλλα στοιχεία βέβαια το διαδίκτυο αναφέρει,
μα μεταφέρω αυτά που τότε άκουσα,
                                    [πούναι από πρώτο χέρι...

Ο Φράνκο "
μπήκε" στη Καταλωνία,
και καπάκι αναγνωρίζει το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία,
αυτήν την, μετά την κατάλυση της δημοκρατίας, δικτατορία,
που θάχει για πολλές επόμενες δεκαετίες η Ισπανία....

Ναι, εκείνη της επαναστατικής κομούνας
Γαλλία,
εκείνη των Σαιν Ζυστ και Δαντών,
                          [που τάζανε τον ουρανό με τ' άστρα,

Ναι.. εκείνη η Αγγλία, η απ' το 1200 Δημοκρατία,
                                     [η "Δημοκρατία της Μάγκνα Κάρτα"...
________________________________________________



ΑΠΟ ΠΡΩΤΟ ΧΕΡΙ - Ραπ-όπερα του Π.Ματαράγκα,   
Επιμέλεια - προσαρμογή κειμένων Cathy Rapakoulia Mataraga 
______________________________________________


  the foreigner  

Friday, January 27, 2017

Τότε που η ιστορία ταξίδευε με τραίνο



 Μωρέ, μα την αλήθεια,
αυτά τα δυό ερείπια,
Λιοσίων και Στενημάχου,
εμένα του απομάχου,
θυμίσαν τι απομένει
από την ξεχασμένη,
που νοσταλγώ, την εποχή,
σαν ήμουνα παιδί...

Ο δρόμος που παίζαμε,
           [ήταν ο θησαυρός μου,
της θύμησης το βιός μου.
Τώρα, όπου γυρίσεις...
          [τα μάτια, να κοιτάξεις,
νέες εγκαταστάσεις
σχολεία, πάρκιν, κτίρια,
και κείνη η άκαρδη, η μυστήρια
η άσφαλτος, το χώμα
αμείλικτα το πλάκωσε...
                       [κι ακόμα,
άχαρες πολυκατοικίες,
πνίξανε μυρωδιές, αυλές...
                    [και μονοκατοικίες.

Κελιά στενάχωρα, για σκλαβωμένους
και καταναλωτικο-πολιορκημένους)...

Στης Στενημάχου τη γωνία
        [και Κωνσταντινουπόλεως,
η έξοδος ήταν της πόλεως,
με την σιδηροδρομική γραμμή,
την τότε βέβαια μοναδική.

Εκεί, δίπλα στα τραίνα,
στις ράγες,
             [μαζί με μένα,
παίζαν της Στενημάχου.
       [και της Λιοσίων τα παιδιά.

Αυτή, των τραίνων η γειτονιά
για μένα έγινε "σχολείο",
κάθε επιβάτης, κάθε φορτίο
αδρά χαράχτηκε στο παιδικό μυαλό,
να συνδέεται με κάτι ιστορικό.

Με έκπληξη το 'νιωσα αυτό,
σαν δούλευα στα καράβια,    
όταν ο ναύτης βοηθός στη βάρδια,
βλέποντας μόνο θάλασσα και ουρανό,
άκουγε τις "ιστορίες μου",
                    [για τον παλιό καιρό.

Γλαφυρά του διηγόμουν,
                         [κάθε βράδυ,
μέσα σε πίσσα από σκοτάδι...

Που και που,
       [σταμάταγα την ιστορία,
και για ασφάλεια τον έστελνα περιπολία
αφού ήταν ο σκάπουλος*, για να δει,                         *ναύτης βοηθός του Α/ξ
αν πήγαιναν όλα καλά,
                            [στο ντεκ* και παρακεί...              *κατάστρωμα

Γύρναε λαχανιασμένος, φουριόζος,
ο Καρδαμυλίτης Νίκος ο ματρόζος*                           *ναύτης
αφού στερέωνε.... ίσως μιά σκάλα
ή απ' το μπότζι* ό,τι κτυπούσε,                                   *Κλυδωνισμό   
                       
[κι έλεγε, "πες μου κι άλλα".

Συγχρόνως, λέγοντας τις ιστορίες,
τσεκάριζα, και την πυξίδα,
              [μετρώντας των άστρων τις γωνίες.

     Φίλε, σαν ήμουν στην ηλικία ένα,
θυμάμαι μούχαν πει,
                       [πως τότε όλα τα τραίνα,
φεύγαν, με τον ανθό,
                    [του γένους φορτωμένα,
να πάνε για το μέτωπο,
σε κείνο τον διμέτωπο
σκληρό αγώνα του σαράντα,
και πως η μάνα μου η Μιράντα,
ήταν με δακρυσμένα μάτια,
και μ' όνειρα κομμάτια,
στις ράγες δίπλα καθισμένη,
για ώρες 'κει να περιμένει,
στο τραίνο όπου θα περνούσε,
να ξεχωρίσει τον γέρο μου,
                        [αν θα μπορούσε
τον γέρο μου ανάμεσα στους φαντάρους,
που Ιταλο-Γερμανο-βαρβάρους
να πολεμήσουν πηγαίναν, στα βουνά,
τα χιονισμένα πάνω στο Βορρά.

           Στα δύο και στα τρία
           σαν πήγα σ' ηλικία,
           έμαθα τραγωδία
                   [στ' αλήθεια τι θα πει...

Στη μνήμη μου έχει χαραχτεί,
εκείνη η εφιαλτική σκηνή,
να σπρώχνει η ατμομηχανή,
μπροστά από το τραίνο,
βαγόνι συρματoπλεγματυλιγμένο,
μ' Έλληνες αιχμάλωτους,
[νάναι φουλαρισμένο,
για να αποτρέψουν οι Γερμανοί,
[κάποια ανατίναξη απ' τον "ΕΛΑΣ"*                        *Ελ. Λαΐκός Απελευτ. Στρατός
και σίγουρη νάναι η άφιξη στη Γερμανία,
                                   [της σκλαβο-εργατιάς...

Με δίχως τέλος και αρχή
σαν να σταμάταγε ο χρόνος δηλαδή,
δεκάδες περνούσανε τα τραίνα
με παλληκάρια φορτωμένα
ημίγυμνα και αλυσοδεμένα,
να πάνε Άουτσβιτς ή αλλού
                     [για καταναγκαστική δουλειά.
     
            Μα τραίνα έβλεπα και φορτηγά,
           με την κλεμμένη μας σοδειά,
           που τράβαγαν για Γερμανία,
           και καμουφλαρισμένα,
                                     [με μαεστρία
           είχαν τα αρχαία που "βουτούσαν",
           που αργότερα θα τα πουλούσαν
           ξεδιάντροπα, περήφανα (!) και... φανερά
           σε ειδικά μαγαζιά, Γερμανικά,
           που συνεχίζουν τις πωλήσεις ως και τώρα !

(Σε ρεπορτάζ σ' όλη τη χώρα
το είδαμε απ' τη τιβή,
μα μούγκα εδώ, πλήρης σιωπή)...

           Αυτά ως το σαραντατρία...

         Στα τέσσερά μου η ιστορία
        γυρίζει ανάποδα σελίδα,
        και μέσα στα τραίνα είδα
        άλλες στολές νάχουν φαντάροι..

        Μας χαιρετούσαν με καμάρι
        οι Άγγλοι οι ελευθερωτές,
        και μας πετούσανε μαθές,
        πούμασταν δίπλα στις γραμμές,
        μπισκότα ή σοκολάτες....

        Δεν ήταν όμως μόνο δαύτες
        οι αναμνήσεις απ' τον δρόμο...

        Θυμάμαι ακόμα εγώ με τρόμο
        τις μάχες... τον Σκόμπυ... τον ΕΛΑΣ...
                              [το Κομιτάτο... και τους Χίτες*...                    *Δεξιές οργανώσεις     
        και το ψωμί που κλέβανε
                              [οι πεινασμένοι, σαν αλήτες..

Όταν πια έφτασα στα έξη,
είδαμε κόσμο νάχει τρέξει
στις ράγες δίπλα για μια θέση
να δει τη Φρειδερίκη...

Άκουσα από τη Ζυρίχη
γυρνούσαν με τον Παύλο,
τον διάδοχο τον σύζυγό της.

         ΕΠΙΛΟΓΟΣ


Το όνομα μου είναι Τότης !!
και από πούθε βγαίνει,
                     [έχω την απορία,
όπως και για το γέρο μου,
που σε φωτογραφία,
(πρώτος στα δεξιά),
      [τους βασιλιάδες βλέπω να θωρεί...
και απορία μεγάλη σε μένα προκαλεί
το πώς βρέθηκε ανάμεσα σ' εκλεκτούς
                   [και επ-ί-σημους ο κακομοίρης,
αφού 'ταν άνθρωπος της πλέμπας,
                                 [και μια ζωή μπατίρης !!

Στα γεγονότα τα Κατοχικά, τα τρένα,
ήτανε κάτι σαν ιστορικοί για μένα.

Λες και... ντοκιμαντέρ την ιστορία,
την σύγχρονη, "τράβηξε" στην ουσία,
η αθώα κι άγουρη ματιά μου,
             [με τους γονείς μου πρωταγωνιστές,
στις τραγικές για τον λαό μας,
                                           [εκείνες εποχές....
Εκείνες που έζησα, κι ότι θυμάμαι από τότε,
                                                          [σκέφτηκα να σου πω,
θωρώντας απ' το παράθυρο του τρένου της ζωής μου,
                                        [και που ακόμα τσουλάει με ατμό,
που θολώνει με σύννεφα τις αναμνήσεις,
                                                [στου βίου μου την ανηφόρα,
κι αρχή απ' το '39* σου κάνω,                                                                 *1939
                           [με όσα συγκράτησα στη μνήμη έως τώρα...
_______________________________________



ΑΠΟ ΠΡΩΤΟ ΧΕΡΙ, Εισαγωγή - Ραπ-όπερα του Π.Ματαράγκα,   
Επιμέλεια - προσαρμογή κειμένων Cathy Rapakoulia Mataraga 
______________________________________________


  the foreigner  

Saturday, December 24, 2016

Η ευπιστία των αμνών

Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ και Μυρσίνη 'συ δοξαστική, 
μη παρακαλώ σας μη λησμονάτε τη χώρα μου!                
____ Οδυσσέας Ελύτης                   
Βασική ιδέα του άσματος είναι η ανάγκη να παύσει η διχόνοια που
συχνά απείλησε να εξολοθρεύσει το έθνος. Γι’ αυτό ο ποιητής ζητά
από το πνεύμα της Δικαιοσύνης να μην εγκαταλείψει τη χώρα του,
να λυπηθεί την τραγική της μοίρα.
        

Παζλ και άλλες σπαζοκεφαλιές... 


  Κι εμείς.... ?

            [Κουτοπονηριά και  Απληστία ?
ή προτιμάς,
        [Ευπιστία... Επιπολαιότητα, Ακρισία,
ίσως ακόμα,
       [Ανευθυνότητα... Μωρία κι Αβλεψία ?

Υπήρξε σύμπνοια και προθυμία
σ' αυτή την μεγάλου μεγέθους ατιμία,
τόση.... που κρυφο-θυμηδία
προκάλεσε στην ουσία
σε φόρα και σε καφενεία...

Η συμπαράσταση ευρεία,
από τα κυριλέ κωλοχανεία
τα μεγαλοαδελφοκρατούμενα.

Δείγματα προηγούμενα
ρυπαρο-ηχο-εξευτελισμού  
είχαμε προ πολλού,
από τα στόματα "κακού
που λεν συναπαντήματος".

Περίπτωση τέτοιου καταντήματος,
πρωτοφανούς ποδοπατήματος
εκ μέρους των διαστρευλωτών
επί διακηρυγμένων ιδεών,
ποτέ τόσο προκλητικά δεν είχαμε,
                        [και τους... Δαντών,
Μαρά και Ροβεσπιέρο,
τον Ζυστ και τον Βολταίρο,
που χρόνια τούς επικαλούνταν,
ξεχ-ά-σαν, οι ξεδιάντροποι
            [και κάναν "κωλοτούμπαν"..

Συμμετοχή στην ατιμία
είχε κι η πλέμπα....  "Ω μάμα μία"!!
πού 'πιε "κοκταίηλ από βλακεία"
και ρούφηξε την πλαστογραφία.

Αριστοτεχνικά της το σερβίρισε
                        [η αμαρτωλή η "κομπανία",
με τη "λειψή"...
                 [σαν της λαϊκής, μπαλάτζα,
πού-χασε την αλήθεια,
              [με χρόνια τώρα "καμμένη φλάντζα",
με διαρροές της...
                    [που προκαλούνε υποψίες,
και σκόπιμες ανθρωποθυσίες,
με μία πραγματικότητα εικονική,
που οι σκουπιδο-ταϊσμένοι,
                         [πίνουν, σωστή πηγή,
όπου οι καναλο-μηχανοράφοι,
                               [έχουν ιδιοποιηθεί,
και συνεχίζουνε ως τώρα,
                               [τ' αμαρτωλό το πάρτυ,
στης πλέμπας συνεχώς τη πλάτη.

Γι αυτή του δικαίου την αβαρία,
δείχνει πρωτοφανή αναισθησία
ο ένοχος μέσος καρπαζοεισπράκτορας,
κι ο εαυτούλης του ο αυτοκράτορας,
κοιτάει την πάρτη του,
                          [κάνει δε βλέπει,
και η ηθελημένη τύφλα..
                                    [όλα τα επιτρέπει !

Παρατημένη στη γωνία,
κακοποιημένη,
                   [και η Διδασκαλία,
που μόνο αν συμφέροντα εξυπηρετεί,
                                      [τότε την ενθυμούνται,
και θεατρικά,
                   [κατα-σταυροκοπιούνται.

Να σου θυμίσω και τη παρέα ?
την περιπτω-συμφερο-εηέα,
που ξεσάλωσε στη μουγκαμάρα,
και από πρώτη,
                 [σε πάρλα και φανφάρα,
κατ' εντολήν πολλά κάνει γαργάρα.

Άσε τη δορυφορο-κινητο-επικοινωνία,
δούλη με ψευτο-αλαζονεία,
και πάντα κατά το δοκούν,
έχει τ' αυτιά της για να ακούν
μόνο όποια εγκλήματα ευνοούν,
τους ανά τους αιώνας ημετέρους,
και........... "μη εις καιρούς
           [να οδηγηθώμεν χειροτέρους" !

Για τους αγνώστους μου παθόντες,
                               [δεν έχω ιδιαίτερη συμπάθεια,
μα... την οργή μου προκαλεί,
                            [αυτή η γενική απάθεια,
με άλλα λόγια μ' ανάβουν τα λαμπάκια,
βλέποντας αυτό το μέγεθος της υποκρισίας
από τον έρωτα της φτώχειας,
                                  [μετά της μπουρζουαζίας,
και πριν να μπω σε κατάσταση ομοίας αφασίας,
πριν γίνω το ίδιο με όλους δαύτους ψεκασμένος
τα χώνω σεμνά, μα λίαν τσαντισμένος....

Οι επιστρατευμένες τρόμου θεωρίες,
οι τρομολάγνες ψεύτικες ανησυχίες,
με αιρετικούς, παγανιστές και τα λοιπά,
που πιπιλάν σαν καραμέλα ξανθές τα πρωινά,
είναι πλίνθοι, λίθοι, κέραμοι ατάκτως ερημένοι,
μες στα μυαλά των ευκολόπιστων, χωμένοι.

Της πένας οι πένητες εγκαίρως,
μην χάσουν τ' ασφαλές το μέρος,
κωλοτουμπιάσαν κι ο Βολταίρος,
που ήταν σημαία,
                [μπροστά από τα κείμενά τους
εξαφανίστηκε ως δια μαγείας,
                          [από τα ρεπορτάζ τους...

Το "Μέχρι θανάτου θ' αγωνιστώ
για να μπορεί καθένας σας εδώ,
στον έντυπο και τον τηλεοπτικό,
τον χώρο να εκφραστεί'',
χάθηκε....
           [Βρε, τι ντροπή !

Κι ο φουκαριάρης ο Καδής,
τι να σου κάνει ο δυστυχής,
αφού 'σαι συ ραγιάς ?
                   [πώς να δικαιωθείς
σαν βασιλεύει Χαοκρατία ?
φτυστή ρε π@@@η μου Τουρκοκρατία.

Αν βολεύεσαι τώρα κι εσύ,
           [με το "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα"
τότε σημαίνει,
           [πως ξέχασες τι σημαίνει μπέσα,
κι αν ξεγελάσεις την ψυχή σου,
ότι δικαιολογείται η σύμπλευσή σου,
αυτό δεν αλλάζει την ουσία,
η ατιμία....    είναι ατιμία,
και θάναι ίδια η "τιμωρία"
όταν θα δώσεις εσύ λόγο
για της δικής σου,
               [της "συνείδησης τον τζόγο"...

...Κι έτσι λοιπόν καπτάνιοι,
                [πλήθος πλέον αργόστροφοι,
δεξιο-αριστερό-στροφοι,
γίνονται νευρικοί κι ιδιότροποι,
στρέφονται... "υπέρ ομάδων περιέργων"...
(συνεπεία δικών σας,
                 αμαρτιών και έργων)
ενίοτε συχνά και "υπέρ ανυπάρκτων"
εμφανώς δε με επιλογές των άκρων.

Με τη λάμψη του περαστικού ανήθικου κομήτη,
και με πολλούς, εκ της φυλής, με την ανεβασμένη μύτη,
επήλθε τύφλωση εξαιρετικά ευρεία,
και έτσι η κάλπικη του "φόβου" θεωρία,
μπόλιασε τη φτωχο-μπουρζουαζία,
θρίαμβος του Μπίγκ Μπρόδερ,
                                    και εις άλλα με υγεία !!

Υστερόγραφο

Μα εγώ που ακόμα...
                     [δεν έχω κουφαθεί,
κι όρασή μου είναι καλή...
από την πρώτη τη στιγμή
την έχω ψιλιαστεί
την μπαλαφάρα* αυτή,
κι έτσι...
        [αλλιώς πορεύτηκα,
παράκουσα και δεν κουρεύτηκα,
σαν είπανε ξεδιάντροπα,
                 ["ρε άστους να κουρεύονται",
και συνεχίζουν...
                [να σκανδαλο-πορεύονται.
______________________________


* Μπαλαφάρα, ανοησία - συνώνυμα: Μπαρούφα, παρλαπίπα, πομφόλυγα, αερολογία, κενολογία, παπαρδελιά, μπούρδα, μωρολογία, κοτσάνα, χαζομάρα, παπάρα, αρλούμπα, σάχλα....
________________________________________________


Μία Χιπ Χόπ-ερα
Το στόρυ σε σκηνές  -11η

___________________________________________________  
του Οδυσσέα Ηβιλάγια


Ραπ-όπερα,  Επιμέλεια - προσαρμογή κειμένων Cathy Rapakoulia Mataraga
e-mail: pmataragas@yahoo.com       
__________________________


*  «Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ
μέχρι θανάτου το δικαίωμα σου να το λες».
                                                             Βολταίρος



Αυτά τα λόγια του Βολταίρου ήταν είναι και θα είναι επίκαιρα, διότι πάντα θα υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι θα θελήσουν να καταργήσουν ένα από τα βασικά δικαιώματα του ανθρώπου. Αυτό το δικαίωμα δεν είναι άλλο από την ελεύθερη έκφραση.


* Παζλ, Η γενική εικόνα μιας πραγματικότητας, την οποία προσπαθεί να συνθέσει κανείς σύμφωνα με κάποιες μάλλον υποθετικές συσχετίσεις ποικίλων γεγονότων και συμβάντων που εμφανίζονται ως ανεξάρτητα μεταξύ τους.
[λόγ. < αγγλ. puzzle]

Μαξιμιλιανός Φραγκίσκος Μαρία Ισίδωρος Ροβεσπιέρος, Γάλλος πολιτικός, δεσπόζουσα μορφή της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Γεννήθηκε στην πόλη Αρράς στις 6 Μαΐου 1758 και καρατομήθηκε στο Παρίσι στις 28 Ιουλίου 1794. Αντιπρόσωπος στη Συνέλευση των Τάξεων και αργότερα ετέθη επικεφαλής της Κομμούνας και στη Συμβατική Συνέλευση εισήλθε ως αντιπρόσωπος του λαού του Παρισιού.
Η υπογραφή του Ροβεσπιέρου
Προσπάθησε να επαναφέρει ως συστατικό στοιχείο του κράτους, το πρότυπο των αρχαίων ελληνικών πόλεων (πολιτειών), με ιθύνουσα αρχή την ενότητα και την αρετή, προχωρώντας για το σκοπό αυτό σε αλλαγές στο ημερολόγιο και στη θρησκεία, καθιερώνοντας τη λατρεία του Υπέρτατου Όντος ως θεότητα του Ορθού Λόγου, λατρεία της οποίας ανακηρύχθηκε Μέγας Ποντίφικας σε μεγαλοπρεπή τελετή (16 Νοεμβρίου 1793).
Παρότι, λόγω της προσωπικής του εντιμότητας, του ανεπίληπτου ιδιωτικού του βίου και του αδέκαστου χαρακτήρα του, είχε επονομασθεί από τους ομοϊδεάτες του "αδιάφθορος", δε δίστασε για την εδραίωση του καθεστώτος του, να στέλνει καθημερινά διά του Επαναστατικού Δικαστηρίου στη λαιμητόμο κατά δεκάδες και εκατοντάδες Γάλλους πολίτες αντιφρονούντες, βασιλόφρονες, μετριοπαθείς, αναρχικούς, κλέφτες, ύποπτους, άνδρες, γυναίκες, ακόμη και παιδιά καταδικασθέντες με συνοπτικές διαδικασίες.


* Ο Ζωρζ Ζακ Νταντόν, Ένας από τους σημαντικότερους ηγέτες της Γαλλικής Επανάστασης. Πήρε μέρος στην επανάσταση του 1789, αρχικά ως επικεφαλής της περιοχής των Κορδελιέρων και στη συνέχεια ως πρόεδρος της ομώνυμης ριζοσπαστικής λέσχης και αργότερα υπουργός Δικαιοσύνης
Όπλισε τους αγρότες και τους εργάτες, πήρε δραστικά μέτρα εναντίον των εσωτερικών εχθρών της επανάστασης και ανέλαβε έντονες διπλωματικές πρωτοβουλίες, για να "σπάσει" το μέτωπο των εχθρών στο εξωτερικό.   Περίφημος ρήτορας και ευέλικτος πολιτικός ο Νταντόν υπήρξε εμπνευστής της "Επιτροπής Εθνικής Σωτηρίας" και ηγέτης της ως τον Ιούλιο του 1793. 
Την επόμενη χρονιά θεωρήθηκε ύποπτος συμβιβαστικών τάσεων και κατηγορήθηκε για οικονομικά σκάνδαλα, με αποτέλεσμα να καταδικαστεί και να εκτελεστεί στις 5 Απριλίου 1794, μαζί με τους κυριότερους οπαδούς του, στη γκιλοτίνα. Τα τελευταία λόγια του Νταντόν λίγο πριν την καρατόμησή του ήταν: "Σε λίγο θα περάσω στην ανυπαρξία, όμως το όνομά μου θα ζήσει στο Πάνθεο της Ιστορίας".


* Ο Λουί Αντουάν Λεόν ντε Σαιν-Ζυστ,  25 Αυγούστου 1767 – 28 Ιουλίου 1794), γνωστός συνήθως ως Σαιν-Ζυστ, ήταν Γάλλος στρατιωτικός και πολιτικός ηγέτης κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης και συνεργάτης του Ροβεσπιέρου. 

* Ζαν Πολ Μαρά (Jean-Paul Marat, 24 Μαΐου 1743 - 13 Ιουλίου 1793) Γάλλος πολιτικός και αρθρογράφος επαναστατικής εφημερίδας, από τις σημαντικότερες μορφές της Γαλλικής Επανάστασης.

Γεννήθηκε στο Μπουντρύ (Boudry) του Νεσατέλ (Neuchâtel) της Ελβετίας. Καταγόταν από πλούσια οικογένεια. Σπούδασε ιατρική στα πανεπιστήμια του Μπορντό και του Παρισιού. Ως γιατρός ήταν αποτυχημένος και φτωχός, καταλήγοντας μάλιστα σε κάποια φάση της ζωής του να βρίσκει καταφύγιο στους υπονόμους του Παρισιού, όπου απέκτησε μία δερματοπάθεια που τον υποχρέωνε αργότερα σε πολύωρα λουτρά. 
Επηρεασμένος από τις ιδέες των Γάλλων διαφωτιστών, στράφηκε από τα νεανικά του χρόνια στη μελέτη και στην έρευνα των κοινωνικοπολιτικών προβλημάτων της εποχής του. Πρώτος καρπός των ερευνών του ήταν δύο μελέτες με τους τίτλους: Φιλοσοφικό δοκίμιο για τον άνθρωπο και Αλυσίδες της δουλείας, τις οποίες δημοσίευσε σε ηλικία 30 ετών.
Το 1789 άρχισε να εκδίδει την εφημερίδα "Ο Φίλος του Λαού", από τις στήλες της οποίας στηλίτευε τους αριστοκράτες. Επίσης, έκανε λόγο για ανεπάρκεια των κυβερνητικών παραγόντων.

Παρόλο που απολάμβανε της αγάπης του λαού, ως πολιτικός σύντομα κατέληξε σε ακρότητες. Υποστήριζε τη βία ως μέσο για την εξουδετέρωση των συνωμοσιών εναντίον της Επανάστασης και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στις "Σφαγές του Σεπτέμβρη".  
Στις 13 Ιουλίου 1793, δολοφονήθηκε από τη νεαρή Σαρλότ Κορντέ, που ήταν στην υπηρεσία των Γιρονδίνων. Μετά το θάνατό του, τιμήθηκε ως ήρωας και μάρτυρας, λίγους μήνες όμως μετά, ο γαλλικός λαός τον χαρακτήρισε "τέρας" και αποκατέστησε τη δολοφόνο του, η οποία είχε εκτελεστεί στη λαιμητόμο, λίγο μετά την πράξη της.








  the foreigner  


Saturday, October 29, 2016

Τσιγαράδικα και Γκαζάδες



      Άνεργος ναύτης, ψάχνω δουλειά...  

      

       Άνεργος ναύτης... 
                         [ψάχνω δουλειά
         Ακτή Μιαούλη στον Πειραιά,
         Μίζα, μου ζητάει ο κερατάς,
         ο μεσίτης σωματέμπορας.

         Με στέλνει τσιγαράδικο
         Πρέβεζα - Ιταλία...

         Όχι, θα πάω γκαζάδικο,
         Λαθραία, ούτε για αστεία.

         Γκαζάδικο ή τσιγαράς,
         κάθε στιγμή να λαχταράς
         Το πρώτο αν θα εκραγεί
         Τ' άλλο αν σε στείλει φυλακή...


Κάβους στις μπίντες* δέσαμε
Sparoww's point, Βαλτιμόρη.

Κωλοδουλειά που πέσαμε,
σαλτάρω απ' το βαπόρι.

Νέα Υόρκη τράβηξα,
τη μαγεμένη πόλη...

Αλλά και 'κει τη πάτησα,
σαν τη ζωή μου όλη.

        Τελειώνοντας θέλω να πω,
        Χαρίζω το τραγούδι αυτό,
        στη Πατ που αγαπούσα εγώ.
        Στο Bronx χαθήκαμε κι οι δυό...

Καμμιά φορά που νοσταλγώ
σερφάρω εγώ στο internet
Κροσσάρω τον ωκεανό
και νοερά τα ξαναζώ
Με google planet earth.
_______________________

* Μπίντες, δέστρες


Από το έργο "Τα Μελοποιημένα της Θάλασσας", 
Στίχοι - Μουσική και εκτέλεση Π. Ματαράγκας,
Επιμέλεια - Προσαρμογή Κάθυ Μ. Ραπακούλια
No 8 / e-mail: pmataragas@yahoo.com /
________________________________________

  the foreigner  


Monday, October 10, 2016

Σεπόλια - Τέξας



 Ή  μουν δεν ήμουν στα οκτώ,
και τα ''ακατάλληλα'', σωρό
έβλεπα στο σινεμά,
ενώ...
          [''ρε κερατά
πως μπαίνεις ?''
               [δικαίως, λέγαν τα παιδιά,
που απαγορευόταν σε αυτά...
- ''Ποιο είν' το κόλπο σου ?'' 
                          [κι έκλειναν μάτι πονηρά,
γεμάτα με ερωτηματικά.

Συχνά σ' αυτές τις διαδρομές,
να πάω σε άλλες εποχές,
σε χρόνο μετα-Κατοχικό,
με ταξιδεύει το μυαλό...

Τότε που 'ταν ακόμα νέα...          
η μάνα μου,
                [και στην "Αντινέα"
Αντινέα 1944
το θερινό το σινεμά,
που είχαμε στη γειτονιά,
με άφηνε στη πόρτα,
αφού πλήρωνε πρώτα
κανονικά το εισιτήριο.

Του σινεμά τον κύριο
τον γνώριζε
            [και έτσι με άφηνε να μπω,
έργα ακατάλληλα να δω...

Ο κακομοίρης,
        [τον νου του είχε συνεχώς
μήπως και αστυνομικός
έλεγχε, γιατί αυστηρός
ήταν ο νόμος για παιδιά
έργα με φόνους να μη βλέπουν,
                              [γυμνό κι ερωτικά.


         
      Τα παλληκάρια ήταν ζόρικα
          στα ινδιανο-καμπόικα.
          Γρήγορα τράβαγαν κουμπούρες,
          και ρίχνανε μπουνιές στις μούρες...

          Ακόμα και η μουσική,
          σαν άναβαν τα φώτα, 
                                [ήταν ατμοσφαιρική
          για να ταιριάζει
                        [με τη καμπόικη εκείνη εποχή.

          Στο διάλλειμα, το ίδιο έβαζε τραγούδι,
          για μια Μουτσάτσα*, άγριο λουλούδι,                      *κορίτσι
          και τον καουμπόι, τον δικό της
          στο Τέξας,
                          [τον καλό της...

          Την ίδια αθώα εποχή
          παρ' όλο που άκουγα πολύ          
          ''ράδιο'', (που μόλις είχε 'ρθεί),
          ποτέ δεν έτυχε από σταθμό
          ν' ακούσω το τραγούδι αυτό...


          Νόμιζα πως
                           [τάκαναν παραγγελιά,
          τραγούδια τέτοια σχετικά,
          να παίζουν αποκλειστικά,
          στο διάλειμμα του σινεμά,
          ώστε να μοιάζουν και αυτά,
          να φέρνουν κάπως ''τεξανά''....                  *του Τέξας

          Ποτέ δεν μ' έπιασε,
                                μπάτσος στο σινεμά
          μα μου την στήσανε μετά...


          Βίαια, άλλος με γράπωσε... 
                               [κι ήταν η ίδια η ζωή
          που με βασάνισε πολύ,
          κοντά στις έξη δεκαετίες.


Ένα βιβλίο με ιστορίες,
έγραψα για τα παθήματά μου,
να μη με βασανίζουν πια
και με στοιχειώνουν τα φαντάσματα μου,
απ' τη σκυλίσια τη ζωή των καραβιών...
                                                   [ενώ η χαρά μου,
στην αίθουσα τη σκοτεινή
έμεινε, για πάντα, εκεί,
ή φυλακισμένη στη φεγγαράδα,                      
                                  [στην Αντινέα
ενώ μόνιμα πιά,
                       [εχθρική παρέα,
μου έκαναν τ' αφεντικά,                              
μ' απάνθρωπη συμπεριφορά,
σε θάλασσα και σε στεριά,
αφήνοντας μου σημάδια ψυχικά,
και εξ ίσου οδυνηρά σωματικά !                                    

           Από μικρούς μας πήρε η ζωή, 
                                                        [πολλούς παρίες 
                  μες στις γαλέρες να μας χώσει,
                                                          [λες κι αμαρτίες
                  πληρώναμε καλά και ντέ...
                  που όμως,
                                [δεν κάναμε ποτέ !

                  Γιορτή στη τρέχουσα δεκαετία
                  έχω, που με τη νέα τεχνολογία,
                  στο λαπ-τοπ, με γκουγκλάρισμα
                  ξεφεύγω και δες...
                                        [ξεχνώ το στραπατσάρισμα
                  και της ζωής μου τις πληγές.

Χάρις σ' αυτές τις μηχανές,
μπορώ και ζω πάλι το χθες,
και όσα χαρά δίναν σε μένα,
που θα 'τανε, χωρίς ''αυτές'', χαμένα,
στο δίκτυο τώρα,
                     [τα βρίσκω όλα βαλμένα..
Μέχρι τη φωνή 
           [που τραγουδούσε τη Μουτσάτσα                             
βρήκα, και επιπλέον,
                      [πως ήτανε στη φάτσα,
εκείνης της εποχή η φίρμα, 
                              [η Νικολαΐδου η Κούλα,
που τότε, αυτή σχεδόν παιδούλα,
γύρισε αυτό το δίσκο,
                        [τον εβδομηνταοκτάρη*,                      *δίσκος 78 στροφών
για την καουμπόισα,
                      [και για το λεβεντο-παληκάρι....

Του τραγουδιού οι ήρωες αυτοί,
στο Γκουγκλ βρήκα, 
                                [πως ήταν υπαρκτοί,
και με τον πόλεμο, οι Απάτσι στο Ουάιλντ Ουέστ               
                                                             [τους είχανε χωρίσει, 
εκεί, στη τότε άγουρη
                       [και πιστολο-κρατούμενη που λέμε 'Άγρια Δύση''.  

______________________________________________________

      
Μία Χιπ Χόπ-ερα


Το στόρυ σε σκηνές  -10η

___________________________________________________________  
του Οδυσσέα Ηβιλάγια


Ραπ-όπερα,  Επιμέλεια - προσαρμογή κειμένων Cathy Rapakoulia Mataraga
e-mail: pmataragas@yahoo.com       
__________________________


Κινηματογράφος Αντινέα 1965

Κινηματογράφος Αντινέα 2005

Μην κλαίς Μουτσάτσα,  Μιά αληθινή ιστορία,
Τραγούδι Κούλα Νικολαΐδου 
Μουσική/Στίχοι: Ριτσιάρδης Ιωσήφ/Νικολαΐδης Κώστας

Ήταν σ' όλα λεβεντιά
άντρας με δυό μέτρα μπόϋ
ο Χοσέ χρυσή καρδιά
ο πι' ωραίος κάουμπόϋ

Ένα βράδυ ξεκινά
γιά να πάη να πολεμήση
μια φυλή μεσ' τα βουνά
που τους χώριζαν τα μίση

Τα σπιρούνια τα χρυσά φορά
τα πιστόλια δένει πιό γερά
και αστράφτοντας από χαρά
στην καλή του σιγολέει:

Μην κλαίς, Μουτσάτσα μην κλαίς
ποτέ κι αν πεθάνω δεν θέλω
να κλάψης γιά μένα

Μην κλαίς Μουτσάτσα μην κλαίς
οι άντρες στο Τέξας
πεθαίνουν μονάχ' από σφαίρα...




* Από την συλλογή παλιών ελληνικών τραγουδιών του Πάνου Μαυραγάνη,        
Από βιβλία και παρτιτούρες της εποχής.



* Κούλα (Αγγελική) Νικολαΐδου - Καλαφούτη, Σημαντική τραγουδίστρια και ηθοποιός της επιθεώρησης. Γεννήθηκε το 1918 και άρχισε τις εμφανίσεις της το 1935. Αρχικά αναφερόταν και με το όνομα Λέλια. 
Συνεργάστηκε με διάφορους θιάσους και έλαβε μέρος σε πολλές επιθεωρήσεις, η μουσική των οποίων ήταν έργο του Θεόφραστου Σακελλαρίδη. 
Συγκρότησε και δικούς της μουσικούς θιάσους και περιόδευσε σέ μεγάλες πόλεις της επαρχίας. 
Ως τραγουδίστρια έγινε πολύ δημοφιλής. 
 Τηλεοπτικά εμφανίστηκε στη "Μουσική βραδυά : Τραγούδια του 40" του Γιώργου Παπαστεφάνου (ΕΙΡΤ 1976) και στην εκπομπή του Αρτέμη Μάτσα "Τα φώτα της ράμπας δεν σβήνουν ποτέ" (ΕΤ2 1988). 
Απεβίωσε στις 6 Φεβ. 1993. 
Φιλμογραφία Μεγάλη αγάπη (1947) Γέλιο με δόσεις (1985) [Κα Τζένη]



  the foreigner