Thursday, April 14, 2016

Λεό ή Τάσος ο άσωτος


                 σκηνή 8η  
Οι καμπινέδες μέσα...
   
         Μαζί με τους εργάτες γης, 
                ο Αναστάσιος Ρασβανής,              
                στου τσιφλικά του "Κλειστοχέρα"
                εδούλευε όλη μέρα...

                Έτσι  φωνάζαν τον πατέρα  

                τού Αναστάση... ή του Τάσου...
                Πάντα η λέξη "χάσου"                          
                ήταν η απάντησή του,
                έστω κι αν το παιδί του,
                ζητούσε παραπάνω,
                από τι είχε πλάνο
                να δώσει στους εργάτες.

Του λέγαν του Τάσου ''..έχεις πλάτες                        
πούσαι δικός του γιός'',
και τον παρότρυναν να μπει εμπρός,
να διεκδικεί μαζί κι αυτός....

Υπήρχε κι άλλος αδελφός,
από τον Τάσο πιο μικρός.
Τον φώναζαν Γιάννη Φιρίκια
από μικρό, τα πιτσιρίκια,
γιατί 'ταν η παραγωγή τους,
κυρίως φιρίκια η δική τους.

Τον τσιφλικά γέρο πατέρα
τον επλησίασε μια μέρα,
ο μέλλων άσωτος υιός,
και όπως πάντα μουλωχτός,
τούπε να κάνει μοιρασιά,
τη περιουσία...
                         γιατί θα πά'
Παρίσι για ν' αράξει,
τάχα μου να σπουδάσει,
και δεν θα κάτσει να χαλάσει,
στο κτήμα τη ζωή του,
κι ύψωσε τη φωνή του:

      - ''Μιά, γέρο είπε είν' η αλήθεια,
        θα κόβω μόνιμα φιρίκια,
        και θα μου δίνεις συχαρίκια,
        που έκοψα πολλά...

        Πλασμένος δεν είμαι εγώ γι αυτά
        κι αμέσως στα μεσιτικά,
        θα τρέξω τα γραφεία,
        αν κάνεις τη χειρονομία,
        το μερτικό να δώσεις,
        το γιο σου να γλυτώσεις''

     - ''Τσακίσου, φύγε κερατά...'',
        τούπε και τον κτυπά,
        με την αγκλίτσα ενώ πετά
        και μια κατάρα δυνατά.

           
         Περάσανε χρόνια επτά
         και σε βαθιά πια γηρατειά
         ο γέρος, κάλεσε κοντά του
         νάρθουν, τα δύο τα παιδιά του...

                 ''Αυτά 'ν τα μερτικά σας,
                  νάχετε την υγειά σας''.

 

Σε λίγο, ο Λεό φτάνει Παρίσι.
Στάχτη στα μάτια του να ρίξει
του γέρου....
                      πάει για να φοιτήσει
δήθεν οικονομικά,
σε μια σχολή της πλάκας,
όπου φοιτούσε κάθε βλάκας,
στα γράμματα πούχε δυσκολία,
και θύμιζε εκείνα τα σχολεία,
τα ονομαστά ''κωλοχανεία'',
που δίναν αβέρτα τα πτυχία...
ανάλογα με τα λεφτά
που έπαιρναν απ' τον μπαμπά
του κάθε....
                  τού κουμπούρα*.                                  *κακού μαθητή

Γνώρισε πάνω σε μαστούρα,
και την ξετσίπωτη Μαρί... μία χαμούρα,
που στη παρανομία
μαζί της μπήκε με τη μία...

Αντί σπουδές..
                      σκοπό θα βάλει
 να ζήσει μέσα στη κραιπάλη..


Ό,τι απ' την πώληση είχε βγάλει,
χρήμα... που να σε πιάνει ζάλη,
σπατάλησε κι έμεινε ταπί.

Κι όταν τον φώναζε η Μαρί,
μπρος σε βιτρίνες, 
                               ''Μον σερρριιιί''...
σκεφτόταν τη δελεαστική
πρόταση... 
                   γνωστού του λογιστή
που δούλευε σε πολυεθνική.

Λαμόγιο ο τύπος... λαμόγιο ολκής,
και τούλεγε... ''Έλα να μπεις
μαζί μας μες στο κόλπο
και θ' αμειφθείς... 
                         χωρίς καν κόπο!



     Δεν ήταν εύκολη η απόφαση...
        και  των σπουδών η πρόφαση
        για να του στείλει, κι άλλα ο γέρος,
        άφησε κατά μέρος,
        καθώς δεν έπειθε πλέον κανένα....

         Ήδη ήταν ύποπτος μέσα σε ένα
         του εισαγγελέα φάκελο...

         Στον εαυτό του ρίχνει φάσκελο,
        και πριν κανένας τον συλλάβει,
        μπαίνει σε φορτηγό καράβι
        για τον Πειραιά, από Μασσαλία,

        κάνοντας έτσι οικονομία
        απ' τα πανάκριβα...

                          της γραμμής τα πλοία....




Κάπως έτσι, άδοξα... 
                                 κάποια πρωία,
άφραγκος γυρνά στο κτήμα,
μα τώρα πιά αυτό...  τι κρίμα (!),
ανήκε μόνο στον Φιρίκια,
που όμως, αδελφικά κι αντρίκια,
του δίνει φράγκα κι ευκαιρία,
να ξαναμπεί στη κοινωνία.

Ακούστηκε κάτι συρικτό... 
ίσως και νάταν 'φχαριστώ
κι έφυγε απ' το χωριό,
να μείνει μόνιμα στη χώρα,
και ''νέα τύχη'' ψάχνει τώρα.


Από τα χρόνια της χλιδής
πολλά 'χε κοστούμια...
                            και σαν δανδής
κυκλοφορούσε ο Τάσος,
και με μεγάλο θράσος,
στις γκόμενες πουλούσε μούρη,
κρύβοντας ότ' είν' λιγούρι.

Κι η ευκαιρία ήρθε μια μέρα...

Σε μιά γιορτή κάποια εσπέρα
στ' αρχοντικό του κόντε Γκίκα
βρέθηκε,
                απ' την τρύπα,
που έμενε
                    καθώς για νοίκι,
χρειάζονταν το δεκανίκι,
του αδελφού του Γιάννη.

         - ''Η κοντέσσα η Μανδάνη,
            πριν αρχίσουν τα τραγούδια,
            τα δύο της ''λουλούδια'',
            τις κόρες της, σπάνιας ομορφιάς,
            μ' ένα καμάρι παρουσίασε σε μας'',
            μας διηγόταν υπεροπτικά ο Τάσος.
κι έλεγε πως τούρθε άσσος,
γιατί τον είχε ερωτευτεί
η Καίτη...  
                που'ταν η μικρή...



Μαζί με φίλους του..
                              βρεγμένοι
σπίτι γυρνάν, ξενυχτισμένοι
απ' τις καντάδες κάθε βράδυ
που κάνουν μέσα στο σκοτάδι,
και μπουγελώνονται απ' τη σοφίτα
τ' αρχοντικού του κόντε Γκίκα.

Με κόλπα απ' την επομένη
εκείνη, από το σπίτι βγαίνει,
και στα κλεφτά πάει μαζί του.

Αυτός την λέει ''καλή του'',
και συλλογιέται πόσα πλούτη
θάχει η προίκα που θα τούρθει.


        Με δίκαννο θα τον κυνηγήσει
                ο Κόντες για να τον λιανίσει,
                φωνάζοντάς τον.....   προικοθήρα..

               - ''Για τους δικούς σου ήσουν φύρα
                  και ένα ''βάρος είσαι της γης''...
                  Την κόρη μου μην ξαναδείς,

                  άλλο αν θες  εσύ να ζεις...


Φεύγει και κάνει πως ακούει,
μα του 'τοιμάζει μέγα χούι,
λέγοντας ψιθυριστά,
     - ''Δεν θα σε φοβηθώ "Σκατά",
        δεν με τρομάζουν μένα αυτά..
        μένα που πέντε αστυνομίες,
        για τις λαθροχειρίες,
        με κυνηγούν σ' όλα τα μέρη''

Θα βοηθήσει και η Κλαίρη,
του Κόντε η μεγάλη κόρη,
για να κλεφτούνε και τα όρη
παίρνουν για να κρυφτούνε.



         Σύντομα θα συγχωρεθούνε...
             Πως η ''μικρή'' κυοφορεί
             όλο το σόι συγκινεί... 

            Τον Κόντε παίρνουν τα ζουμιά,

            το ζεύγος αφήνει τα βουνά,
            τ' αρχοντικό γεμίζει....    
                                          με αγκαλιές, χαρά!


Του Γκίκα ανοίγει ο κουμπαράς,
και άφθονος τρέχει  παράς,
μια επιχείρηση να στήσουν,
άνεση νάχουν για να ζήσουν, 
την οικογένεια να βλαστήσουν.

Στα ''γάντια'' θα επενδύσουν.
Θα ασχοληθούνε με την παραγωγή
αντρικών, και γυναικείων μαζί.

Μετρητοίς θα πληρωθεί, 
μόλις φτάνει η εισαγωγή
μηχανών απ' τη Γαλλία,
και έτοιμη η Γαντοποιία... 

Νάσου και η πρώτη παραγγελία
που παίρνει το εργοστάσιο.

        
 Δίκαια θα τον πούνε ανάξιο...
       
 Μετά από πλήθος λαμογιές
 τον κυνηγήσαν δανειστές.
 Κάποιος του είπε θα τον γδάρει.



       Νύχτα θα φύγει το ζευγάρι..
       γι' Αθήνα δρόμο αυτό θα πάρει.


        Με τα λεφτά τους λιγοστά,
        νοίκιασαν σε φτωχογειτονιά  
        των Σεπολίων, τον Άγιο Μελέτη,
        και έζησαν δεκαπέντε έτη,
        με θέα το Λόφο του Σκουζέ,
        σε σπίτι μ' έξω καμπινέ...

        Τώρα η κοντέσα η μικρή
        που ζούσε μέσα στη χλιδή
        βλέπει... η πλέμπα τι τραβά
        κι όσα της έκρυβε η μαμά !

        Περάσαν γρήγορα τα χρόνια,
        κάνανε παιδιά κι εγγόνια.


    

     Η Ελλάδα στη νέα εποχή...
           Χωρίς κανείς να ερωτηθεί,
           στην  Οικονομική, την  Ευρωπαϊκή
           Κοινότητα*..
                           η χώρα προσχωρεί,
           που ένα παράδεισο τη θεωρεί          
           σίγουρη πως θα βοηθηθεί,
           καλύτερα να πορευθεί...

           Κι αν άνθρακες θαν' ο θησαυρός,
             θε να το δείξει ο καιρός...



Ψηλομύτες γίνανε ''κυρίες''
που ''πήγαιναν'' σε πολυκατοικίες,
και ''κύριοι''...  των υπογείων 
                                   πρώην 'νοικιαστές.

Πήγε και το ζεύγος μας μαθές...
σε μια πιο σένια γειτονιά,
μ' όλα τους τα παιδιά...
κι αυτό 'ταν πρώτη τους δουλειά,
σαν φιάξαν τα οικονομικά.

         Τώρα με ''μπάνιο'' οι πιο πολλοί,
         αισθάνονταν  ''ξεχωριστοί'',         
         ενώ το ''εθνικό το μαγαζί'',
         τη χώρα....
                             που  'τανε φτωχή,
         σαν πλούσια, κάποιοι παλαβοί (?)
         ανέλαβαν να οδηγήσουν,
         και μέσα σε γκρεμό να ρίξουν !

         
Δικτατορία...
                    και η Ευρωπαϊκή 
παγώνει η προοπτική.

Μεταπολίτευση... και κει 

το ''πάρτυ'' κάνει νέα αρχή...                  
                                                           
Δεν είμασταν τότε ''χρεωμένοι''.                 
Η Ευρώπη, άφθονο το χρήμα στέλνει,
να φτιάξει η χώρα υποδομές 
που λείπαν...
                και να προοδεύσει με αυτές.

Επιδοτήσεις... Καταχρήσεις
Ευρωπαϊκές ''παρατηρήσεις''*.  *η Ευρωζώνη εξέφραζε την ανησυχία της

Πακέτα... ενισχύσεις,
ελαστικές οι συνειδήσεις,
μα... και οι δανειοδοτήσεις (!)
χτυπάνε το ταβάνι*.                 *δανειζόμαστε παρά το εμφανές αδιέξοδο             

Κάθε ''Φιρίκια'' τον ακούς...
                                και κάθε Γιάννη
να λέει... 
              μα πώς πίσω θα τα γυρίσουμε ?
μα πώς θα τα 'ξοφλήσουμε ! ?


      Πως μας την είχανε στημένη
           κάποιος ξερόλας επιμένει,
Από την τελετή Ανάληψης 
των Ολυμπιακών Αγώνων
           ντόπιοι ή ξένοι, λέει, δεν ξέρει
           και ο λαός θα υποφέρει...

           Ήταν κερασάκι  στην τούρτα
           -κάτι σαν όργιο ''Κάμα Σούτρα''-
           η ανάληψη των Ολυμπιακών...

           Δάνεια και αύξηση χρεών...
           Θηλιά και βρόγχος των φτωχών
           κι όλα να πέφτουνε....
                   στις πλάτες των ''μικρών''.


Θάταν η χαριστική βολή
...και μετά ήρθε η κατάθλιψη
στης χώρας την οικονομική
αυτονομία... 
                  και θλιβερή,
για παρακαταθήκη εικόνα αφήνει,         
σ' ένα λαό πούχει φτωχύνει,       
κουφάρια από Ολυμπιακά ακίνητα,  
που ρημαγμένα...
                           λες ακοίμητα
στέκουν νεκρά.....
                    σαν να μου λένε όλα...                 
η ντόπα εκείνη ήτανε φόλα.



           Τρικλίζοντας ''πάμε μπροστά''
           κι η σύγκλιση είναι μακριά.

           Θε να χαθεί για τα καλά 
           στο δυό χιλιάδες το επτά*                         *2007

           Μείνανε όμως τα παλάτια...
           ήτοι οι βίλες στα προάστια
           κι άκουσα για κάτι λίστες                         
           και για εκατομμύρια....
                  που ''επενδυθήκανε'' σε πίστες !


           Τότε με τις δραχμές...
           σε ''κίτρινες περιγραφές''*,        

           ψεύτικες... ή αληθινές, 

           έγραφαν,  ''πέντε εκατομμύρια,
           για μιά νυχτο-μυστήρια,
           είχε ένας ''άρχοντας'', πετάξει
           στις λουλουδούδες,

                                 ενώ ν' αλλάξει
           κάποτε, δεν είχε δεύτερο,
                         βρακί ο φαντασμένος...
           Κάπου τα βρήκε επομένως !
       
     

Η χώρα θα αλλάξει,
η ύπαιθρος θα αδειάσει... 


Η Αττική θε να βουλιάξει,
σαν κάθε νεόπλουτος θα φτιάξει 

τον πύργο του μέσα στα δάση...                  


Ως το λαιμό κράτος, λαός, στα χρέη.
Στη πείνα οι νοικοκυραίοι,
και της τιβή οι αρουραίοι,
θα πούνε πως... 
                     ''φταίτε όλοι εσείς
                      που κάνατε ζωή χλιδής !''
Ρε...
           λες να κάναν όλοι οι άλλοι ?
Εμείς και πριν και τώρα πάλι,
δύσκολα βάζουμε τσουκάλι.

Προσωπικά έλεγα, δεν μπορεί 
το κόμμα μου θ' αντισταθεί,
το κόμμα που ακολουθούσα
και που πενήντα χρόνια υμνούσα.
Μα φαίνεται κάτι είχε αλλάξει.
Αυτά που μούχανε διδάξει
παλιά που δούλευα στα πλοία,
οι ναύτες το πενήντα τρία
εκείνοι οι μουντζουρωμένοι
μες στο κατράμι βουτηγμένοι,
είχανε πλέον ξεχαστεί.....

.........μα ίσως κι εγώ 'χα ψεκαστεί.


    
         ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Και φτάνουμε έτσι στο σήμερα !!
Τα άγρια,
                 φάγαν τα ήμερα,
η οικονομία πλέον.....
                       είναι ερείπια,*      *κλειστές τράπεζες  
και το καλάθι με φιρίκια,
που ήρθε απ' το χωριό...
μάνα εξ ουρανού σωστό.


__________________________________________________     
      
Μία Χιπ Χόπ-ερα


Το στόρυ σε σκηνές  -8η

_________________________________________________  
του Οδυσσέα Ηβιλάγια

Ραπ-όπερα,  
Επιμέλεια - προσαρμογή κειμένων Cathy Rapakoulia Mataraga
e-mail: pmataragas@yahoo.com       
__________________________



* Η Ελλάδα υπήρξε το πρώτο συνδεδεμένο κράτος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας,  

Αποτέλεσε στρατηγική επιλογή και βασική επιδίωξη των ελληνικών κυβερνήσεων υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή κατά την περίοδο 1955-1961. 

Από αρκετούς θεωρείται σήμερα πως η τελική προσχώρηση της Ελλάδας στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες το 1979-1981 αποτέλεσε την υλοποίηση της από το 1961 απόφασης για τη συνεργασία με την ΕΟΚ, η οποία ανεστάλη από τη δικτατορία των συνταγματαρχών.  _____  wikipedia




* Αποσπάσματα αρθρογραφίας σχολιαστών στον τύπο

* 1974 - Μεταπολίτευση, Η διακυβέρνηση της χώρας αλλάζει χέρια. Μεγάλες οι Ευρωπαϊκές επιδοτήσεις... Πολύ το χρήμα που ήρθε από την Ευρώπη, να εκσυγχρονιστεί η χώρα ώστε να συμβαδίζει με την υπόλοιπη Ευρώπη... Να βελτιωθεί το παλιό, να γίνουν υποδομές κι η χώρα να μπει στη ''νέα εποχή''. 

[...] Η Ελλάδα, με σχεδόν μηδέν μέχρι τότε χρέος, αρχίζει να δανείζεται... για να κτίσει το πελατειακό της κράτος... Ο λαός προσδοκά την πρόοδο της χώρας... κάποιοι όμως της προσωπικής τους! Το χρήμα πήγε σε τσέπες (!) Πολλά τα σκάνδαλα ! Οι δαπάνες των Στρατιωτικών εξοπλισμών εκτινάσσονται και οι μίζες φτάνουν 1/4 της πραγματικής δαπάνης. Κομπίνες στα αναλώσιμα των νοσοκομείων, διασπάθιση δημοσίου χρήματος... ακούστηκαν ονόματα... φίλοι και συγγενείς πολιτικών. 

[...] Η χώρα δανείζεται όλο και περισσότερο και φτωχαίνει όλο και περισσότερο.
Και εκεί... πέφτει νέα ιδέα για νέο φαγοπότι. ''Η Ελλάδα θα οργανώσει Ολυμπιακούς Αγώνες''...

- Μα θα δανειστούμε κι άλλα; ρωτάει ο αγαθός.
- Σκάσε μίζερε ανθέλληνα... ξέρουμε εμείς.


[...] ''Να επέμβει η δικαιοσύνη''...  ακούγεται σ' όλη τη χώρα, που... δεν είναι τυφλή όπου θέλει... και
κάποιους δεν θέλει να τους πειράξει. Η χώρα είναι φτωχή, μαστίζεται από τη διαφθορά και την ατιμωρησία, τριτοκοσμική σε υποδομές, όμως... τώρα... έχει πλούσιους πολίτες !
Θαύμα... Θαύμα!  

___________


  the foreigner  


No comments:

Post a Comment